دلباخته شهيد افشار بودم

به گزارش ایکنا؛ هفتم شهریورماه ١٣٣٥ زادروز شهید جلال افشار از شهداى والامقام خطه اصفهان است، او بعد از دیپلم وارد مدرسه حقانى در حوزه علمیه قم شد كه تحت نظارت شهید آیت الله دكتر بهشتى و شهید آیت الله قدوسى اداره مى شد، شهید افشار در درس هاى اخلاقى عارف واصل مرحوم آیت الله بهاءالدینى هم شركت مى جست و از مریدان پروپاقرص ایشان بود و آیت الله بهاءالدینى هم لقب ذاكر قریب البكاء به او داده بودند چون خیلى زود اشكش جارى مى شد.

من خودم دلباخته شهید جلال افشار بودم و از ناله ها و گریه هاى عاشقانه اش در دعاى كمیل سحرگاهان شبهاى جمعه مرحوم استاد پرورش در مسجد سید اصفهان، مسجد جامع و یا در منازل دوستان خاطره ها دارم، او وقتى به جبهه مى خواست برود تفألى به قرآن زده بود، آیه شریفه «من كان یرجوا لقاءالله فان اجل الله لات و هو السمیع العلیم» آمده بود؛ یعنى كسى كه لقاء خداوندى را آرزومند است، قطعا بداند اجل الهى در پیش روى اوست و او شنواى داناست، حاكى از اینكه من تمام ناله هاى عاشقانه تو را شنیدم و مى دانم مشتاق لقاء من هستى!

حالا بیا شهید افشار پس از این تفأل با خانواده ، همسر و فائزه تازه به دنیا آمده اش خداحافظى تمام عیار كرد و مى دانست كه بر اساس نوید قرآن كریم لقاء الهى را در پیش دارد و دیگر بر نمى گردد! او دیگر از دنیا رخت بربسته بود و روحش هر لحظه در انتظار وعده دیدار حضرت حق جل و علا بود، نمى دانم چند روز شده بود كه به جبهه آمده بود اما خدا خواست كه شب قبل از شهادتش اورا ببینم، من درآن زمان در تیرماه ١٣٦١ به عنوان تخلیه گر مجروح به منطقه عملیاتى رمضان در شلمچه خوزستان اعزام شده بودم و در كنار یك بیمارستان صحرایى در خط مقدم جبهه بودم كه ناگهان دیدم شهید جلال افشار براى بازدید از مجروحین و وضعیت بیمارستان صحرایى به آنجا آمد اما چه جمالى داشت! چفیه اى بر سر گذاشته بود و سیمایش مانند ماه مى درخشید و كاملا با دفعات قبل كه او را مى دیدم تفاوت داشت. او همیشه چهره و محاسن زیبایى داشت اما آن شب جمالش وصف ناپذیر بود ، بسیار درخشنده شده بود و من خوشحال بودم كه در آن تنهایى جبهه ، ایشان را دیدم و لحظاتى از حضورش لذت بردم اما نمى دانستم كه او در آستانه شهادت است! تا اینكه غروب فردایش ٦١/٤/٢٤ شهید افشار براى اقامه نماز با زبان روزه نداى اذان سر مى دهد و در حین گفتن اشهد اَنًّ محمداً رسول الله ﷺ تركشى به او اصابت مى كند. من در بیمارستان صحرایى بودم كه ماشین آمبولانس خاكى استتار شده اى به سرعت از راه رسید و مجروحى را تخلیه كردند و بر برانكارد گذاشتند، ناگهان با تعجب نگریستم دیدم شهید جلال افشار است و تركش به پهلوى او اصابت كرده بود و خون به شدت جارى است.

هنوز از هوش نرفته بود و لبانش با اذكار الهى تكان مى خورد و هیچ آه و ناله اى هم نمى كرد ، بلافاصله چند واحد خون تزریق كردند و لحظاتى بعد هلى كوپترى هم براى انتقال مجروحان به اهواز رسید و با سرعت او را به هلى كوپتر منتقل كردند ولى ظاهرا به بیمارستان نرسیده از شدت خونریزى جان به جان آفرین تسلیم مى كند و به لقاء الهى كه شیفته اش بود مى رسد.

حالا شما ببینید شهید افشارى كه خودش استاد اخلاق و عرفان بود و مجمع محامد و كمالات و فضائل شده بود، آنچنان شیفته استاد بزرگوار ما مرحوم استاد سید على اكبر پرورش بود كه در وصیت نامه اش خطاب به ایشان نوشت؛ استادم پرورش! شما با اخلاصتان مرا سوزاندید!

آرى شهید جلال افشار یكى از دست پرورده ها و شاگردان برجسته استاد پرورش بود كه كلاس هاى درسش در هر كجا كه بود رایحه اى از عشق و عرفان را به مشام مى رساند، استاد پرورش در دهه شصت چندین سال وزیر آموزش و پرورش بود و بعد از آن هم كه به مجلس شوراى اسلامى راه یافت از اعضاى شوراى عالى دفاع شد و حضورى پیوسته در جبهه ها داشت و حقیقتا شهید پرور بود و بسیارى از شاگردانى كه از قبل از انقلاب درك محضر او را یافته بودند به فیض شهادت رسیدند و ما امروزه در آموزش و پرورش نیازمند چنین وزیرى دانشمند و فرهیخته كه جامع فضائل و كمالات باشد، هستیم تا براى همه فرهنگیان الگو و اسوه باشد.

شاید خدا مى خواست من شب قبل از شهادت شهید افشار، سیمایى كه چون پاره ماه مى درخشید و فردایش نیز پیكر غرقه بخونش را ببینم و امروز بعد از گذشت حدود چهل سال گزارشگر شهادت این شهید والامقام در سالگشت تولدش باشم، باشد كه آنها نظرى بر ما و جامعه ما بكنند و این امراض و گرفتارى ها را خدا به حرمت شهدا مرتفع بگرداند و ما را هم در ادامه راهشان موفق بدارد و در امر ظهور موفور السرور قطب عام امكان ، واسطه غیب و شهود امام زمان مهدى موعود تعجیل بفرماید، و هوالسمیع العلیم.

مرتضى نجفى قدسى