# صلح، جامی که نوشیده شد پذیرش قطعنامه ۵۹۸؛ تصمیمی سخت که جنگ ۸ ساله را پایان داد
در ۲۷ تیرماه ۱۳۶۷، ایران با انتشار بیانیهای رسمی، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد را اعلام کرد. این تصمیم، نقطهعطفی سرنوشتساز و پایانبخش یکی از طولانیترین و پرهزینهترین جنگهای معاصر خاورمیانه بود.
قطعنامه ۵۹۸ که در تیرماه ۱۳۶۶ به تصویب رسیده بود، خواهان آتشبس فوری، عقبنشینی نیروها به مرزهای بینالمللی، تبادل اسرا و تشکیل کمیتهای برای تعیین مسئول شروع جنگ بود. ایران در ابتدا به دلیل عدم اشاره صریح قطعنامه به «متجاوز»، آن را ناکافی میدانست. اما پس از یک سال، تحت تأثیر совокупی از عوامل داخلی و بینالمللی از جمله فشار نظامی، وضعیت اقتصادی دشوار و انزوای دیپلماتیک، این قطعنامه را پذیرفت.
این تصمیم، با عبارت «در شرایطی که مصلحت نظام و انقلاب اقتضا کند» از سوی امام خمینی اعلام شد و به «نوشیدن جام زهر» تعبیر گردید. این تشبیه گویای تمام سنگینی و مشقت این انتخاب در عین ضرورت آن بود. پذیرش قطعنامه به معنای پایان جنگ نبود، بلکه آغازی بر فرآیندی پیچیده برای تثبیت آتشبس، مبادله دهها هزار اسیر و تلاش برای بازسازی کشور بود.
اقدام ایران در ۲۷ تیر ۶۷، فصل هشت سال دفاع مقدس را بست. اگرچه تعیین متجاوز به نتیجه مشخصی نرسید، اما این تصمیم، مسیر جدیدی را برای تمرکز بر سازندگی داخل و تنظیم روابط منطقای و بینالمللی ایران گشود. این روز، نماد درک واقعبینانه از شرایط و انتخاب راه�حلی سیاسی برای خروج از بنبست جنگی است که تأثیرات آن تا سالها پس از آن نیز در ابعاد مختلف جامعه ایران مشهود بود.
