# شیخ اشراق؛ اختر تابان حکمت نورانی
سهروردی در نیمهی دوم سدهی ششم هجری قمری، در سهرورد زنجان زاده شد و با وجود عمر کوتاه و پرحادثهاش، بنایی عظیم از معرفت برپا کرد. او که به «شهادت» در سن ۳۸ سالگی در حلب تن داد، نه تنها یک فیلسوف، که احیاگر خرد باستانی ایران و تلفیقدهندهی آن با حکمت اسلامی و یونانی بود. هستهی مرکزی فلسفهی او، «حکمت الاشراق» است؛ حکمتی مبتنی بر شهود و کشف درونی که عقل و دل را همآواز میکند. در این نظام فکری، نور، مظهر حق و نماد معرفت است و سیر تکامل انسان، سلوکی از ظلمت به سوی انواری است که از مبدأ کل تابیده میشود.
روز بزرگداشت سهروردی، تنها پاسداشت یک نام در تاریخ نیست؛ یادآوری جرئت فکری و نوآوری است. او در زمانی که گفتمان فلسفی غالب، زیر سایهی عقلگرایی مشایی بود، جرأت کرد و زبان رمز و نماد را به خدمت گرفت تا از حقیقتی برتر سخن بگوید. از «عقل سرخ» تا «آواز پر جبرئیل»، آثارش سرشار از تمثیلهایی است که حکمت را به شعر میآمیزد.
این روز به ما میگوید که تفکر ایرانی، همواره ظرفیت زایش و گفتوگو با سنتهای گوناگون را داشته است. بزرگداشت سهروردی، تجلیل از روح جستوگر و نورانی است که در پی کشف حقیقت، از مرزهای شناخته شده فراتر میرود و به ما میآموزد که معرفت، تنها محصول استدلال نیست، بلکه پرتوی است که بر قلبِ آماده میتابد. یاد او گرامی باد.
