# طلیعهٔ موعود: ولادت امام حسن عسکری(ع) در سایههای خفقان عباسی
ولادت امام حسن عسکری(ع) در دوران خفقان و سلطه حکومت عباسی و در آستانه عصر غیبت رخ داد. گویی آمدن او، زمین را برای تحمل بزرگترین آزمایش الهی آماده میساخت. از همان نخستین روزهای زندگی، مشقتهای امامت در سایه استبداد را تجربه کرد. دوران امامت کوتاه اما پرفشار آن حضرت، سراسر در حصر و حبس خانگی سپری شد، اما همین محدودیتهای ظاهری، هرگز مانع از تابش نور علم و هدایتش نشد.
ایشان نگهبان دین و واسطه فیض الهی در دورهای بودند که اندیشههای انحرافی از هر سو میجوشید. با وجود نظارت شدید، شبکه وکالت را به دقت رهبری کردند و شیعیان را سازماندهی نمودند تا برای دوران سخت غیبت آماده باشند. مناظرات علمی ایشان با عالمان ادیان دیگر، جلوهای از عمق دانش الهی امام بود که حتی دشمنان را به تحسین وامیداشت.
اما بزرگترین رسالت الهی آن امام همام، حفظ و معرفی تنها فرزندش، **حجت بن الحسن المهدی(عج)**، به عنوان امام دوازدهم و منجی عالم بشریت بود. ایشان با تدبیری حکیمانه، وجود مقدس امام عصر(عج) را از دید جباران پنهان داشتند و تنها خواص اصحاب را بر امامت فرزندش گواه گرفتند. بنابراین، ولادت امام حسن عسکری(ع)، طلیعهای بود برای ولادت امیدی بیپایان در دل تاریخ؛ امیدی به نام موعود.
در حقیقت، زندگی کوتاه اما پربار امام یازدهم، پلی استوار بین دو عصر حیات ظاهری و غیبت امام معصوم است. ولادت او یادآور این حقیقت است که مشیت الهی بر تداوم راه هدایت تا قیام قیامت است و مهر امامت، هرگز از زمین برداشته نخواهد شد.
