نصرالله شهید شد؛ پرچم مقاومت هرگز بر زمین نمیماند
هفتم مهر ۱۴۰۳، روزی که تاریخ مقاومت اسلامی با حروفی از خون و عزت ثبت شد. خبر شهادت **سید حسن نصرالله**، دبیرکل حزبالله لبنان، نه تنها خاورمیانه، که جهان را در بهتی عمیق فروبرد. پس از دههها رهبری خردمندانه، استقامت مثالزدنی و نطقهای آتشینی که دل دوست و دشمن را میلرزاند، این اسطورهی بیبدیل مقاومت، در عملیاتی شجاعانه به آرزوی دیرینه خود رسید و به جمع یاران شهیدش پیوست.
سید حسن، تنها یک رهبر سیاسی یا نظامی نبود؛ او نماد هوشمندی، صبر استراتژیک و اتحاد امت بود. زیر سایه رهبری او، حزبالله از گروهی کوچک به قدرتی تعیینکننده در معادلات منطقه تبدیل شد که توانست رژیم صهیونیستی را پس از ۳۳ روز نبرد، برای اولین بار وادار به پذیرش شکست کند. نگاه ژرف او به تحولات، موجب شد تا مقاومت به محوری ثابت در برابر پروژههای هژمونی غرب و رژیم صهیونیستی تبدیل شود.
شهادت او، بیتردید ضربهای سهمگین به پیکره مقاومت است، اما درس بزرگ سید حسن به مجاهدان این جبهه، همین بود که **«مسیر شهدا جاری است و راه با شهادت رهبران پایان نمیگیرد»**. او همواره تاکید میکرد که حزبالله یک فرد نیست، یک اندیشه، یک مکتب و مردمی به پا خاسته است. اکنون این میراث عظیم، بر دوش جانشینان و امتی است که او عزت و آزادگیشان را بازگرداند.
شهادت سید حسن نصرالله، فصل پایانی یک زندگی پرافتخار نیست، بلکه آغازگاه جدیدی برای مقاومتی است که خون رهبرش، آن را تازهتر و پرخروشتر کرده است. دشمنان باید بدانند که مشعلای که او برافروخت، با شعلهای فروزانتر در دستان امت خواهد سوخت و راه **قدس**، از لبنان تا ایران و فراسوی آن، با قدرت بیشتری ادامه خواهد یافت. او رفت، اما پرچمی که بر دوش گرفت، هرگز بر زمین نخواهد افتاد.
