جشن مهرگان
ریشه‌های مهرگان را تا اعماق تاریخ ایران می‌توان جستجو کرد؛ برخی آن را به پیروزی فریدون بر ضحاک مار به‌دست و آغاز حکومت عدل نسبت می‌دهند و برخی دیگر، آن را جشنی در گرامیداشت پایان فصل برداشت محصول و فرارسیدن پاییز می‌دانند. در دوران باستان، این جشن با شکوهی ویژه در حضور شاهان برگزار می‌شد و شش روز به درازا می‌کشید. مردم، از فرودست تا فرازست، در بهترین پوشاک خود حاضر می‌شدند، بر خوان رنگین مهرگانی می‌نشستند و به شادمانی و نیایش می‌پرداختند. خوان مهرگانی، نمادی از نعمت‌های زمینی و سپاسگزاری از خداوند بود و در آن، عناب، انار، آجیل، سنجد و به ویژه ‘’حلوا‘’ جایگاهی ویژه داشت.
امروزه نیز این جشن زیبا، اگرچه کمرنگ‌تر از گذشته، اما همچنان در میان ایرانیان و به ویژه در میان دوستداران فرهنگ ایران‌زمین زنده است. زرتشتیان با برپایی مراسم ویژه در آتشکده‌ها و گردهمایی‌های عمومی، این روز را گرامی می‌دارند. آنها با پوشیدن لباس‌های روشن، پخش کردن شیرینی، خواندن سرودهای اوستایی و بخشش به نیازمندان، به استقبال مهرگان می‌روند. در برخی مناطق، هنوز رسم کهن ‘’مهرگان خوانی‘’ یا ‘’مهرگان سرایی‘’ اجرا می‌شود که در آن، اشعاری در وصف مهر و فریدون خوانده می‌شود.
مهرگان، تنها یک جشن باستانی نیست؛ بلکه پیام‌آور صلح، دوستی، پاسداری از پیمان‌ها و سپاسگزاری از نعمت‌های زندگی است. در جهان پرآشوب امروز، بازخوانی و زنده نگاه داشتن چنین آیین‌هایی که بر پایه‌های اخلاق و همزیستی مسالمت‌آمیز استوارند، می‌تواند چراغ راهی برای صلح و تفاهم بیشتر میان انسان‌ها باشد. مهرگان به ما یادآوری می‌کند که ‘’مهر‘’ ورزیدن، تنها راه پایدار ساختن جامعه‌ای انسانی و پر از نور است.
