روز بزرگداشت حافظ
حافظ، این ترجمانِ پیچیدگی‌های روحِ ایرانی، با رباعیات و غزلیاتِ خود، از مرزهای زمان و جغرافیا عبور کرده است. هر ایرانی، در گوشه‌ای از زندگی خود، تفألی به دیوان حافظ می‌زند؛ نه صرفاً برای طالع بینی، بلکه برای گفتگویی با ناخودآگاه جمعی‌اش، برای یافتن پاسخی که در لایه‌های پنهانِ کلامِ او نهفته است. ‘’حافظ‌خوانی‘’ یک آیین است؛ آیینی که در آن پیر و جوان، عامی و فیلسوف، گرد هم می‌آیند تا طنینِ کلامش را بشنوند و اندکی از ‘’رازِ دارِ ملکوت‘’ را دریابند.
این روز، فرصتی است برای بازگشت به سرچشمه‌های فرهنگی‌مان. فرصتی است تا بار دیگر بر سر مزار این شاعرِ جهانی در شیراز حاضر شویم، یا تنها با ورق زدنِ صفحاتِ دیوانش، در فضای شعر او غرق شویم و معنیِ واقعیِ ‘’خلوتِ دل‘’ را مرور کنیم. حافظ به ما می‌آموزد که می‌توان در عینِ اوج گرفتن در ملکوتِ معنا، پا در خاک داشت و لبخند زد. او نقاب از چهره‌ی ریای دنیا برمی‌گیرد و با شوخ‌چشمیِ بی‌نظیرش، ما را به جستجوی حقیقتی فراتر از ظواهر دعوت می‌کند.
پس بگذارید در این روز، بیش از هر زمان، کلامش را بخوانیم، در آن بیندیشیم و سپاسگزارِ میراثی باشیم که همچون چراغی فراراهِ ماست. زیرا حافظ، تنها یک شاعر نیست؛ او مأمنِ پرسش‌های بی‌پاسخِ انسان است و شعرش، آینه‌ای است که در هر دورانی، تصویرِ همان انسانِ جاوید را نشان می‌دهد.
