# آبانگان: جشن نیایش آب و زایش زندگی در سپیدهدم چهارم آبان
آبان، تنها نام یک ماه نیست؛ نماد آب است، سرچشمه زندگی. ایرانیان باستان، آب را مظهر پاکی، برکت و زایش میدانستند و آناهیتا را نگهبان این گوهر گرانمایه. در آبانگان، ستایش آب با ستایش زن و باروری در هم میآمیخت، چرا که آناهیتا، هم نماد آبهای نیروبخش بود و هم نماد مهر مادری.
در این روز، مردم به کنار جویبارها، چشمهسارها و رودها میرفتند. پس از نیایش و سپاسگزاری، به شستوشو و پاکیزگی میپرداختند و این کار را نه تنها برای تنی پاک، که برای جانی روشن انجام میدادند. آنگاه با خواندن سرودهای آئینی و بخشیدن نذر و نیایش، از درگاه آناهیتا طلب باران، فراوانی نعمت و سلامت برای سرزمین ایران میکردند. رسم بود که در کنار این آیینها، به یکدیگر آب بپاشند و شادمانی کنند، زیرا باور داشتند که هر قطره آب، زندگی است و شادی باید در کنار زندگی جاری باشد.
جشن آبانگان، یادآور پیوند ژرف و خردمندانه ایرانیان با طبیعت است. آنها نه تنها از آب بهره میبردند، که آن را میستودند و پاس میداشتند. این جشن، فرصتی بود برای درنگ در اهمیت آب، این مایه حیات، و وظیفه انسان در پاسداری از آن. امروز نیز با زمزمه نام آبانگان، میتوانیم این پیام کهن را دوباره بشنویم: آب، سرچشمه زندگی است، آن را پاک نگاه داریم و قدر این نعمت بیهمتا را بدانیم.
