وفات حضرت معصومه سلام الله علیها
ایشان، که به ‘’معصومه‘’ ملقب گشتند، گوهری تابناک از خاندان عصمت و طهارت بودند. محدّثان، راویان کلام پیامبر (ص) و ائمه (ع) از محضرش بهرهها بردند و او را عالمهای بیبدیل خواندند. سفر پرخاطرهاش به ایران برای دیدار برادر، که با مسمومیت و بیماری در قم پایان یافت، عشق ژرف او به امامت و ولایت را به تصویر کشید. همان قطرههای اشک و آهی که بر فراق برادر ریخت، بیگمان بر عظمت مقامش در پیشگاه الهی افزود.
حرم مطهرش، امروز نه فقط یک مکان، که یک ‘’مفاهیم‘’ است؛ کانون اشک و نیایش، پایگاه علم و اجتهاد، و مأوای دلهای شکسته. زیارت او، ‘’کوثر ولایت‘’ و ‘’تضمینکنندهی بهشت‘’ است، چنان که برادرش امام رضا (ع) فرمودند. وفاتش، پایان یک زندگی نبود، بلکه تولد یک ‘’حضور‘’ جاویدان بود. حضوری که قم را از خاک به افلاک رساند و آن را به ‘’عتبهی علیای ایران‘’ مبدل ساخت.
اینک، پس از قرنها، بارگاه نورانیش قبلهگاه عاشقان و درمانگاه دردهای روحی آدمیان است. نام ‘’معصومه‘’ با قم گره خورده و یادش همواره زنده و راهش پررهرو باد.
